De positiviteitswet en de wet van Murphy

Ik heb een stukje gelezen in de krant over een nieuwe -beginnende- hype.

Het gaat over 'The Secret'
Ik vond het wel een leuk stukje om te lezen en ik heb er ook wel wat mee! Later was het ook nog zo, dat mijn vriendinnetje het boek aan het lezen is op aanraden van haar zusje.
Zo kreeg ik dus meer en meer te horen over dit onderwerp, waar ik overigens al langere tijd -zonder verder het boek te kennen- een fervent voorstandster van ben!

Wie positief denkt, krijgt het positieve, wie negatief denkt, roept dát aardig over zich af...

Maar goed...
Ik had vanmorgen erg vroeg de verplichting naar onze oudste te kijken tijdens hockeyen. Erg leuk, hij heeft gewonnen!
Ik sta naderhand een beetje te wachten op Marlon en zie daar wat mensjes van school wandelen. Waaronder een favo'tje die elke keer in m'n armen springt.
Moeders zegt dat dat wel heel speciaal is, en vraagt vervolgens wat ik toch heb gedaan met haar, 2 jaar geleden in groep 4... Ik heb werkelijk geen flauw idee!
Het klikte gewoon heel goed, maar eigenlijk was het begonnen toen zij in groep 5 zat en dus niet meer in mijn klas.
Afijn, Marlon komt terug en we gaan naar huis.
Dik een uur later fiets ik naar de stad in m'n upsepups. Dik in gepeins verzonken, ga ik na wat er allemaal in die klas is gebeurd. Haal haar levendig voor ogen en ook de leuke dingen komen weer terug.
Ondertussen fiets ik al onder de spoortunnel....

Wie staat er met haar ouders en zus bij het voorste verkeerslicht te wachten?!
Mijn lieve spring-in-'t-veld!
Hoe toevallig? Of niet...?

Volgens het boek was ik erg positief op haar ingesteld EN was ik flink aan 't visualiseren geweest, dus was het géén toeval...

Vervolgens ga ik mijn weg in de stad, vind wat ik wil vinden en wil weer naar huis.
Aangezien het fietspad niet zo heel duidelijk te onderscheiden is van het wandelpad, wandelen er nogal veel mensjes op het fietspad. Daarnaast is het zaterdag, dus doen er óók nog eens veel fietsers een poging om het fietspad vol te krijgen. Ik moet dus het ultieme plekje zien te krijgen om mezelf ertussen te wringen.
Ik zie een gaatje en zet af........

En glij bijna onderuit! GATVERRRRRR -rollende r-

Waar heb ik nou weer m'n schoen in gezet... Een terugblik laat zien dat een of andere onverlaat heeft bedacht zijn of haar ijsje aan de mieren te geven. Lekker dan!
Ik glibber en glij van de trapper af, dus ik moet straks toch wel even een poging wagen om de trapper en schoen met een zakdoekje schoon te boenen.

Eerste verkeerslicht -voor de Gouwenezen onder ons... Kleiwegbrug- ik stap af, had 't zakdoekje al gepakt en....

GROEN

Hoe is het mógelijk?!
Volgend verkeerslicht dan maar...
Ik fiets voorzichtig glibberend en glijdend door de tunnel en wederom met mijn zakdoekje in de aanslag stop ik voor rood licht. Ik stap voorzichtig af, en.....

GROEN

Om niet vervelend en saai over te komen.... Toch maar de verkorte versie! Pas bij het verkeerslicht op het kruispunt Van Reenensingel/R. van Catsweg -is voor mij 't 4e verkeerslicht vanaf de stad- had ik ietwat tijd om wat zooi ervan af te poetsen. Maar ook niet heel lang, natúúrlijk... Dus alsnog glibberend en slippend vervolg ik mijn weg.
Thuis hebben we -oh heerlijk- een grasveld van de gemeente voor de deur.
Daar aangekomen... Gooi ik m'n fiets op het standaard en loop met m'n rechterschoen klevend op de straatstenen naar het gras...

Heerlijk.... het is eraf!

Heb ik dit nou ook over mezelf afgeroepen, zoals in 'The Secret' wordt beweerd of is het gewoon Murphy's law?