Gewond

Gistermiddag was ik in de keuken druk bezig met mijn bezigheden...
Tot een loeihard gebrul deze verstoorde!

Jayden kwam huilend naar me toegelopen, met z'n vinger naar voren gestoken. Wáár hij hem ingestoken heeft was mij niet duidelijk, maar dat het zeer deed zag ik wel. Een kusje erop en het was min of meer over!!
Hij scharrelde nog wat rond door de keuken en ineens zag ik dat zijn vinger toch wel een wondje had, dat een beetje bloedde.
Ik vraag aan hem of hij een pleister wil. Dat wil hij wel. Ik pak een vrij smalle pleister en plak die om zijn vinger.
Jayden bekijkt het een paar keer, vindt het aan de ene kant wel interessant, maar aan de andere kant moet dat gekke ding er gelijk weer af.
Ik heb het piepertje gezet -om de was op tijd in de droger te mikken- en zeg dat de pleister er af mag als het piepertje gaat.

Ondertussen komt papa beneden en vol trots wordt de pleister getoond. Ook Marlon moet het bewonderen.
Hij speelt gewoon lekker verder, maar wel heel schattig, met 1 vingertje omhoog.
Dan gaat het piepertje en ik loop alvast naar hem toe om de pleister eraf te halen.
Maar mooi niet dat ik dát voor elkaar krijg! Hij is er ondertussen veel te trots op geworden en hij moet blijven zitten waar hij zit!

Onder het eten en zo af en toe eens tussendoor, loopt Jayden naar één van ons en toont zijn vinger. "au, hinge, peiste" wordt erbij verteld.
Ook 's avonds mag dat ding er nog niet af.

Vanmorgen 6 uur...
Slaperige ik verschoon z'n luier, in het donker... "Mama, au, peiste, hinge!"
Sjonge, is hij er nu nog mee bezig?! "Ja, schat... zere vinger... Doet het nog pijn?"
Na een beamend knikje van Jayden, neem ik hem en de papfles mee naar ons bed... Om hem vervolgens na de pap weer lekker in z'n eigen bed te leggen.

Om ongeveer 11 uur is het zover, door het badwater glijdt de allereerste pleister van Jayden z'n vinger af. Hij zit eerst beteuterd naar de drijvende pleister te kijken, vervolgens kijkt hij naar z'n vinger en concludeert: "Ove!"